Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Zelfdoding is natuurlijk helemaal hip, met het aantal depressieve mensen momenteel en het aantal celebrities dat het doet.
Nu ook zo een oude kennis van me, die ik laatst weer eens sprak. Voor het gemak en wegens privacy noemen we hem/haar maar even Klaas. En ja, dat heb ik van Dijkshoorn gejat. Altijd leuk, hij en z'n Klaas. (Het is gewoon een makkelijke naam. Net als Jan, Henk, Piet, dat soort dingen. Lekker ouderwets.)
Afijn, Klaas. Een verloren kennis, zullen we het maar noemen. Ik sprak hem toevallig weer, en het ging slecht met Klaas. Waarom, vroeg ik dan. Dan krijg je het over je heen, hoor. Klaas had gedonder op school, haalde misschien zijn opleiding niet, en had geen baan, dus het zat allemaal even niet mee. Eigenlijk heeft Klaas sowieso al een zwaar leven achter de rug. Gedoe thuis, gedoe op school, gedoe overal.
Ik zei tegen Klaas, ach joh, uiteindelijk staan we hier toch allebei nog, toch? Tot nu toe hebben we alle ellende doorstaan! Wie weet wat de rest van het leven brengt. Stel je eens voor, wij straks als oude lullen, de 50 gepasseerd, met onze rollators vastgeklampt, lekker de eendjes voeren bij het bejaardenhuis! Klaas was het daar niet geheel mee eens. Hij twijfelde of hij wel zin had in de rest van het leven, zei 'ie. Soms had hij de neiging zich voor een trein te gooien.
Nou hoor je dat natuurlijk wel vaker, vandaag de dag. Welke tiener heeft er nou niet geclaimd dat 'ie er wel eens een einde aan wilde maken? Hoppa, van een toren af. Of het populaire treinhopsen. Tot moes verpletterd. Het lijkt me geen fijne boel voor de recherche, die zooi opruimen. Een beetje als een burger bestellen bij de Burger King op Utrecht Centraal, je vouwt het doosje open en verwacht iets dat op een burger lijkt, maar alles ligt door het doosje verspreid. Broodjes tegen de zijkant gedrukt, daar ergens een blaadje sla, en van de rest ga je er maar vanuit dat het een mengelmoes is van vlees, gesnipperde ui en rare sausjes. Zo is dat voor de recherche ook, lijkt me. Iets erger en minder jolig dan ik het hier beschrijf, maar toch. Elke keer je ervan bewust zijn dat het een mens is, maar het enige wat daarop duidt is dat stukje schoen en de antenne van een telefoon. Voor de rest liggen er overal dunne plakjes salami door de omgeving verspreid.
Maar ik dwaal af! Zelfmoord. Het is een slechte metafoor, maar het leven is toch een beetje een spel. Een reis, of een avontuur, mocht je het liever zo zien. Het eindigt minder vrolijk, met de dood. Maar bijna iedereen hoopt op dat punt wel terug te kunnen kijken op zijn of haar leven. Terug kijken, met een tevreden glimlach. Ik ook. Of het nou morgen is of tijdens het eendjes voeren bij de vijver, ik hoop er toch iets leuks van te maken. Je moet er je best voor doen. Of je dat nou doet door als secretaresse je weg omhoog te krikken binnen een bedrijf, of door mensen te fascineren met muziek of kunst, je bent bezig met een doel voor ogen.
Soms is het een beetje als een moeilijke puzzel in zo'n boekje. Je kent ze wel. Als je zoals ik saaie ouders heb gaan ze mee op vakantie. Zweedse puzzels, kruiswoordraadsels, met moeilijkheidsgraden in sterren. Het leven is dan 5 sterren en daar nog iets voorbij. Sommige woorden kan je zo invullen, het gaat allemaal vanzelf. Andere woorden heb je moeite mee. De lastige delen van je leven. En daar komt het. Als je op dat punt overweegt zelfmoord te plegen, is dat net zoiets als naar de laatste pagina van het boekje bladeren om te spieken bij de antwoorden. En in plaats van alleen bij dat ene lastige woord vals te spelen, neem je er meteen nog drie mee. Lekker gemakkelijk. Mocht iemand dit allemaal ook daadwerkelijk gelezen hebben, bedenk dan wel, ik heb niets tegen mensen die zelfmoord plegen. Ik vind het jammer, ja, dat wel. De situatie ligt anders als iemand geestelijk "ziek" (afschuwelijke verwoording) is, maar even los daarvan. Ik vind het net zoiets als een film kijken. Ken je dat, dat je tijdens het zappen een immense kutfilm tegen komt, en 'm tóch af kijkt omdat je wilt weten hoe het eindigt?
Zo'n gevoel heb ik ook met het leven. Ookal was 'ie zielig, ik heb The Lion King echt niet uit gezet toen Mufasa dood ging en die arme Simba werd verjaagd. Ik blijf hopen op die plotwending, een grappig moment, en een goed einde.
En daarmee sluit ik deze onsamenhangende lap tekst af. Tot de volgende keer, oh enkeling die dit leest!
